Osoby niepełnosprawne intelektualnie nie odczuwają pociągu płciowego

I nie potrzebują seksu

Próby weryfikacji mitu (10)

5.11.2012 przez Paweł Kwiatkowski - Inny: pracownik administracyjny
obalam

Dlaczego miało by tak być, niepełnosprawność intelektualna nie ma zwykle przełożenia na popęd płciowy

6.11.2012 przez Ewa Krawczyk - Inny: biolożka
obalam

Osoby takie mają potrzeby seksualne. Cytat: "Problem dotyczący seksualności i realizacji potrzeb seksualnych osób niepełnosprawnych nie tkwi w osobach niepełnosprawnych intelektualnie, ale w osobach pełnosprawnych, opiekunach, rodzicach i otoczeniu. Nie zdajemy sobie sprawy, jak ważnym elementem całego procesu rehabilitacji osób niepełnosprawnych może być zaspokojenie potrzeb seksualnych, jak duże może to im dać poczucie sensu życia i jak wiele radości."

Prof. Zbigniew Izdebski, pedagog, seksuolog, kierownik Podyplomowego Studium Wychowania Seksualnego na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego

6.11.2012 przez Kaja Winczyk - Student medycyny: studentka jak studentka
obalam

Boją się z nimi rozmawiać rodzice, nauczyciele, wychowawcy i opiekunowie. Z problemami związanymi z seksualnością osoby niepełnosprawne intelektualnie pozostają często same. - Bardzo boli mnie to, że mój 19-letni syn kryje się ze swoimi potrzebami seksualnymi - mówi matka samotnie wychowująca Marcina z upośledzeniem umysłowym. - Udaję, że nie widzę, gdy idzie do łazienki to zrobić. Kiedyś całował lalki, teraz poduszkę. Byłam u lekarza i u psychologa i pytałam, co robić. Żaden nie dał mi odpowiedzi. Wiem, że synowi odbiera się coś, co mogłoby dać mu radość, lepsze samopoczucie. Widziałam w sanatoriach, jak matki kupowały chłopcom dmuchane lalki i zostawiały ich samych w pokojach. Takie problemy ma wielu rodziców upośledzonych dzieci.

8.11.2012 przez Bartosz Maczkowski - Student medycyny: Student UMLub i WUM
obalam

Wszystko zależy od tego jaki to stopień niepełnosprawności i w jaka jednostka chorobowa go powoduje

22.11.2012 przez Kamila Machnik - Student medycyny: położnictwo
obalam

Osoby niepełnosprawne intelektualnie mają dokładnie takie same potrzeby seksualne jak my, ponieważ są one uwarunkowane hormonalnie i temperamentalnie. Istnieje stereotyp, że mają nieokiełznany temperament seksualny, że ich potrzeby są wyższe, ale tak nie jest. Ich ekspresja jest inna, ale poziom potrzeb jest ten sam. Po prostu osoby z niepełnosprawnością intelektualną okazują swoje zainteresowania i potrzeby w

sposób nie zawsze aprobowany społecznie.

Według innego stereotypu osoby niepełnosprawne intelektualnie uważane są za wieczne dzieci, które nie mają takich potrzeb. I oczywiście to jest kompletna bzdura.

9.12.2012 przez Klaudia Ksepko - Student medycyny: studentka 6. roku
obalam

Osoby niepełnosprawne intelektualnie zauważają pojawiające się w okresie dorastania zmiany fizyczne swojego ciała, odczuwają popęd seksualny, a około 70% z nich podejmuje różne formy aktywności seksualnej. Nieumiejętność zwerbalizowania swoich potrzeb nie powinna być zatem utożsamiana z ich nieposiadaniem, czy z nieświadomością swojego seksualizmu. Dorastające osoby niepełnosprawne intelektualnie mają takie same potrzeby i problemy jak inne nastolatki, tylko sobie z nimi nie radzą.

21.12.2012 przez Patronikus - antropolog fizyczny
obalam

Oczywiście, że osoby niepełnosprawne intelektualnie po osiągnięciu dojrzałości płciowej odczuwają popęd seksualny. Ważne jest aby nauczyć je te popędy kontrolować. Wszystko, i popęd i problemy z jego kontrolą zależą od stopnia niepełnosprawności, i prawidłowej rehabilitacji.

23.12.2012 przez Marcin Musiał - Student medycyny: Pomorski Uniwersytet Medyczny
obalam

Okres dojrzewania u lekko upośledzonych umysłowo przebiega podobnie jak u rozwijających się odpowiednio do wieku. Sygnalizowane są jednak dane, że objawy dojrzewania płciowego u dzieci upośledzonych umysłowo pojawiają się z pewnym opóźnieniem, najczęściej wprost do stopnia upośledzenia.

Zmiany biologiczne w okresie dojrzewania pociągają za sobą wiele zmian w psychice upośledzonych umysłowo. Często dzieci uprzednio pobudzone, niespokojne i nadmiernie ruchliwe, w tym okresie stopniowo się uspokajają. Czasami zaś dzieci nie sprawiające w dzieciństwie większych trudności wychowawczych stają się nieznośne, wybuchowe, agresywne, przejawiają sporo zaburzeń ze strony układu wegetatywnego, zaniedbują się w nauce, jeśli chodzą do szkoły itp. W pewnych przypadkach obserwuje się w miarę dojrzewania nasilenie się reakcji aspołecznych, które wg Suchariewy [1958] nie zawsze można wytłumaczyć tylko stopniem niedorozwoju, jak to ogólnie sugerowano. W dużej mierze natomiast zarówno korzystne jak i niekorzystne zmiany w osobowości dziecka upośledzonego uzależnione są nie tylko od rozmiaru organicznych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego, ale przede wszystkim od środowiska, w którym żyje, a także postaw rodzicielskich w stosunku do niego.

23.12.2012 przez kontousuniete - Student
obalam

Świadomości takiej mogą jedynie nie posiadać osoby głęboko upośledzone umysłowo z poważnymi uszkodzeniami mózgu, nie wyróżniające siebie od otoczenia i funkcjonujące na poziomie elementarnych odruchów bezwarunkowych. Pozostałe osoby niepełnosprawne intelektualnie, niezależnie od stopnia ich upośledzenia, z pewnością odczuwają takie potrzeby. Ich mózgi często są nieodwracalnie uszkodzone, ale mają hormony i mają związane z tym potrzeby i problemy. Błędne jest więc założenie, że wczesne wprowadzenie ograniczeń lub pominięcie w wychowaniu tej sfery ludzkiego rozwoju przyniesie jakiś pożytek.

27.12.2012 przez Tomasz Wacikowski - Student medycyny: Przewodniczący SKN Kardiologii Dziecięcej IP-CZD
obalam

Niektórzy rodzice nie dopuszczają nawet myśli, że ich dziecko ma potrzeby seksualne. Poza tym jak mogą mówić dziecku o seksualności, jeśli sami nie czerpią satysfakcji z życia intymnego? Brak rozmów z dzieckiem na tematy dotyczące seksualności, jak również zawstydzanie go i karanie za "brzydką" ciekawość, za masturbowanie się oraz przejawy zainteresowania płcią przeciwną, sprawiają, że pomiędzy dzieckiem a rodzicami tworzy się mur, którego często nie udaje się już później usunąć. Dziecko zamiast poddawać się narzuconym nakazom, zaczyna działać w ukryciu. W najgorszym wypadku dochodzi u niego do całkowitego zaburzenia identyfikacji rozumienia roli płci oraz rozpoznawania jej u siebie. Niekiedy jawna masturbacja staje się formą sprzeciwu wobec rodziców i innych opiekunów.

12.02.2013 przez Krzysztof Łabuzek - Lekarz: Dr hab. n. med.
obalam

Wiele zależy od rodzaju i stopnia niepełnosprawności umysłowej. Zakłada się jednak, że niepełnosprawność umysłowa nie idzie w parze z potrzebami seksualnymi. Nasz Pogromca, Pan Doktor Musiał pisze tak: Okres dojrzewania u lekko upośledzonych umysłowo przebiega podobnie jak u rozwijających się odpowiednio do wieku. Sygnalizowane są jednak dane, że objawy dojrzewania płciowego u dzieci upośledzonych umysłowo pojawiają się z pewnym opóźnieniem, najczęściej wprost do stopnia upośledzenia. Zmiany biologiczne w okresie dojrzewania pociągają za sobą wiele zmian w psychice upośledzonych umysłowo. Często dzieci uprzednio pobudzone, niespokojne i nadmiernie ruchliwe, w tym okresie stopniowo się uspokajają. Czasami zaś dzieci nie sprawiające w dzieciństwie większych trudności wychowawczych stają się nieznośne, wybuchowe, agresywne, przejawiają sporo zaburzeń ze strony układu wegetatywnego, zaniedbują się w nauce, jeśli chodzą do szkoły itp. W pewnych przypadkach obserwuje się w miarę dojrzewania nasilenie się reakcji aspołecznych, które wg Suchariewy [1958] nie zawsze można wytłumaczyć tylko stopniem niedorozwoju, jak to ogólnie sugerowano. W dużej mierze natomiast zarówno korzystne jak i niekorzystne zmiany w osobowości dziecka upośledzonego uzależnione są nie tylko od rozmiaru organicznych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego, ale przede wszystkim od środowiska, w którym żyje, a także postaw rodzicielskich w stosunku do niego.

Źródło: K. Boczar. Młodzież umysłowo upośledzona w rodzinie i w środowisku pracy”, Instytut Wydawnictw Związków Zawodowych Warszawa 1982; A. Jaczewski. B. Woynarowska. Dojrzewanie. WSiP, Warszawa 1982; A. Jaczewski. Wychowanie seksualne osób upośledzonych psychicznie. PROBLEMY RODZINY. 1981. Nr 3; H. Olechnowicz. Wychowanie i nauczanie osób głębiej upośledzonych umysłowo. WSiP. Warszawa 1979; I. Wald. A. Jaczewski. O integrację społeczną młodocianych i dorosłych upośledzonych umysłowo. WSiP, Warszawa 1978; http://www.gen.org.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=1058&Itemid=247; http://www.szkolnictwo.pl/index.php?id=PU2696