Są takie choroby które wymagają przymusowego pobytu w szpitalu

Czy zawsze potrzebna jest nasza zgoda na leczenie ?

obalam potwierdzam riposta

Próby weryfikacji mitu (5)

25.12.2012 przez Klaudia Ksepko - Student medycyny: studentka 6. roku
potwierdzam

Art. 28. Obowiązkowej hospitalizacji podlegają:

1) osoby chore na gruźlicę płuc w okresie prątkowania oraz osoby z uzasadnionym podejrzeniem o prątkowanie,

2) osoby chore i podejrzane o zachorowanie na:

a) błonicę,

b) cholerę,

c) dur brzuszny,

d) dury rzekome A, B, C,

e) dżumę,

f) nagminne porażenie dziecięce oraz inne ostre porażenia wiotkie, w tym zespół Guillaina-Barrégo,

g) tularemię,

h) zapalenie mózgu,

i) zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych,

j) żółtą gorączkę i wirusowe gorączki krwotoczne."

„Zasadniczo w przypadku postępowania, wiążącego się z faktycznym pozbawieniem człowieka wolności (hospitalizacja, izolacja, kwarantanna) należy starać się o uzyskanie zgody zainteresowanego. W przypadku braku takiej zgody czynności te mogą być przeprowadzone przymusowo, zainteresowanemu służy jednak prawo odwołania się do sądu w celu ustalenia legalności pozbawienia wolności (art. 30 ust. 2 i 3)"

25.12.2012 przez Kaja Winczyk - Student medycyny: studentka jak studentka
potwierdzam

Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby chorej psychicznie bez jej zgody może mieć miejsce w następujących wypadkach:

osoby chorej psychicznie lub osoby upośledzonej umysłowo niezdolnej do wyrażenia zgody lub stosunku do przyjęcia do szpitala psychiatrycznego i leczenia - po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby,

w przypadkach nagłych osoba chora psychicznie lub upośledzona umysłowo, niezdolna do wyrażenia zgody lub stosunku do przyjęcia do szpitala psychiatrycznego, może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez wcześniejszego uzyskania zgody sądu opiekuńczego; w takim przypadku lekarz przyjmujący tę osobę ma obowiązek, o ile to możliwe, zasięgnięcia pisemnej opinii innego lekarza, w miarę możliwości psychiatry, albo pisemnej opinii psychologa a następnie kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia niezwłocznie sąd opiekuńczy właściwy ze względu na siedzibę szpitala, w celu uzyskania zgody sądu na dalszy pobyt tej osoby w szpitalu,

gdy dotychczasowe zachowanie osoby chorej psychicznie wskazuje na to, że z powodu tej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób; o przyjęciu do szpitala w tym trybie postanawia lekarz wyznaczony do tej czynności po osobistym zbadaniu osoby chorej i zasięgnięciu w miarę możliwości opinii drugiego lekarza psychiatry albo psychologa; zastosowanie przyjęcia w tym trybie wymaga zatwierdzenia przez ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) w ciągu 48 godzin od chwili przyjęcia a następnie zawiadomienia przez kierownika szpitala sądu opiekuńczego; na podstawie otrzymanego zawiadomienia sąd opiekuńczy wszczyna postępowanie dotyczące przyjęcia do szpitala psychiatrycznego,

gdy dotychczasowe zachowanie osoby chorej psychicznie wskazuje na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego - za wcześniejszą zgodą sądu opiekuńczego, na wniosek małżonka osoby chorej, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, jej przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej nad nią faktyczną opiekę, jak również organu pomocy społecznej; wniosek do sądu opiekuńczego musi być uzasadniony dołączonym orzeczeniem lekarza psychiatry, wystawionym na podstawie badania, na które osoba chora może stawić się dobrowolnie a w razie uchylania się od badania, na zlecenie lekarza, może być doprowadzona z pomocą Policji; badanie w uzasadnionych wypadkach może być przeprowadzone w miejscu zamieszkania osoby chorej; wobec osób, które nie wyrażą zgody na badanie może być zastosowana procedura badania przymusowego,

osoby chorej psychicznie, która jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu zdrowia - za wcześniejszą zgodą sądu opiekuńczego, na wniosek małżonka osoby chorej, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, jej przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej nad nią faktyczną opiekę, jak również organu pomocy społecznej; wniosek do sądu opiekuńczego musi być uzasadniony dołączonym orzeczeniem lekarza psychiatry, wystawionym na podstawie badania, na które osoba chora może stawić się dobrowolnie a w razie uchylania się od badania, na zlecenie lekarza, może być doprowadzona z pomocą Policji; badanie w uzasadnionych wypadkach może być przeprowadzone w miejscu zamieszkania osoby chorej; wobec osób, które nie wyrażą zgody może być zastosowana procedura badania przymusowego,

25.12.2012 przez kontousuniete - Student
potwierdzam

Jeden z przykładów: Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570; dalej jako: u.z.z.z.), w przypadku prątkujących chorych na gruźlicę płuc (lub osób, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że prątkują) może być zarządzona obowiązkowa hospitalizacja, jeżeli osoba ta nie wyraża zgody na hospitalizację.

26.12.2012 przez Marcin Musiał - Student medycyny: Pomorski Uniwersytet Medyczny
potwierdzam

USTAWA

z dnia 5 grudnia 2008 r.

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi

Art. 34

http://www.infor.pl/dziennik-ustaw,rok,2008,nr,234/poz,1570,ustawa-z-dnia-5-grudnia-2008-r-o-zapobieganiu-oraz-zwalczaniu-zakazen-i-chorob.html

Sytuacja postępowania przymusowego w stosunku do osób dotkniętych zaburzeniami psychicznymi została uregulowana w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego1 w art. 21 ust. 1:

„Osoba, której zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, bądź nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, może być poddana badaniu psychiatrycznemu również bez jej zgody, a osoba małoletnia lub ubezwłasnowolniona całkowicie - także bez zgody jej przedstawiciela ustawowego."

Wspomniana już ustawa o ochronie zdrowia psychicznego przewiduje trzy przypadki przymusowej hospitalizacji psychiatrycznej:

art. 23 ust. 1 ustawy:

„Osoba chora psychicznie może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez zgody wymaganej (...) tylko wtedy, gdy jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu tej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób."

O przyjęciu do szpitala postanawia lekarz po osobistym zbadaniu chorego i zasięgnięciu w miarę możliwości opinii drugiego lekarza psychiatry albo psychologa. Lekarz ten jest również obowiązany wyjaśnić choremu przyczyny przyjęcia do szpitala bez zgody i poinformować go o jego prawach. Przyjęcie do szpitala wymaga zatwierdzenia przez ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) w ciągu 48 godzin od chwili przyjęcia. Kierownik szpitala zawiadamia o powyższym sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala w ciągu 72 godzin od chwili przyjęcia. Wszystkie podjęte czynności należy odnotować w dokumentacji medycznej.

art. 24 ust. 1 ustawy:

„Osoba, której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża bezpośrednio swojemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, a zachodzą wątpliwości, czy jest ona chora psychicznie, może być przyjęta bez zgody wymaganej (...) do szpitala w celu wyjaśnienia tych wątpliwości."

W przypadku tym pobyt w szpitalu nie może trwać dłużej niż 10 dni. Pozostałe zasady i tryb postępowania w niniejszym przypadku zostały uregulowane analogicznie do pkt. powyżej.

art. 29 ust. 1 ustawy:

„Do szpitala psychiatrycznego może być również przyjęta, bez zgody wymaganej (...) osoba chora psychicznie:

1) której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego,

bądź

2) która jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu zdrowia."

O potrzebie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego orzeka sąd opiekuńczy na wniosek osób uprawnionych (tzn. małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej faktyczną opiekę nad chorym) lub organu do spraw pomocy społecznej.

Przymusowe umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym przewiduje również - tytułem środka zabezpieczającego - Kodeks karny2:

„Jeżeli sprawca, w stanie niepoczytalności (...), popełnił czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości i zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że popełni taki czyn ponownie, sąd orzeka umieszczenie sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym." (art. 94 § 1 kk)

W przypadku takim czasu pobytu w zakładzie nie określa się z góry. Sąd orzeka zwolnienie sprawcy, jeżeli jego dalsze pozostawanie w zakładzie nie jest konieczne.

Tryb kierowania na przymusowe leczenie odwykowe osób uzależnionych od środków odurzających reguluje ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii3 w

art. 30 ust. 1:

„Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną na przymusowe leczenie i rehabilitację."

Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być jednak dłuższy niż 2 lata. Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia celu leczenia i rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż 2 lata.

27.12.2012 przez Tomasz Wacikowski - Student medycyny: Przewodniczący SKN Kardiologii Dziecięcej IP-CZD
potwierdzam

Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 1 tej ustawy "obowiązkowej hospitalizacji podlegają osoby chore na gruźlicę płuc w okresie prątkowania". Ustawa stwierdza, że osoba niezgadzająca się na obowiązkową hospitalizację ma prawo do odwołania, ale już po umieszczeniu w szpitalu.