Transplantacja nerki

Dodany dn. 14.12.2015 przez Krzysztof Łabuzek

Pierwszym narządem jaki został przeszczepiony od człowieka do człowieka była nerka. Miało to miejsce w 1954 roku w Bostonie w USA. Zabieg ten wykonali Joseph Murray i John Merrill. Udało im się wówczas przeszczepić nerkę pomiędzy bliźniakami. W Polsce w 1966  prof. Jan Nielubowicz wykonał pierwsze udane przeszczepienie nerki ze zwłok. Od tego czasu do dziś jest to najczęściej przeszczepiany narząd u człowieka. Na świecie rocznie dokonuje się kilkadziesiąt tysięcy przeszczepień nerek, w Polsce liczba ta od dziesięciu lat kształtuje się w okolicy 1100 na rok. Nerki najczęściej przeszczepiane są u chorych cierpiących na schyłkową niewydolność nerek, którzy wymagają prowadzenia regularnych dializ (ich chore nerki nie produkują moczu). Powodem takiej niewydolności najczęściej są trzy schorzenia: cukrzyca, kłębuszkowe zapalenie nerek i nadciśnienie tętnicze. Do pozostałych przyczyn można zaliczyć: wielotorbielowatość nerek, chorobę Alporta, nefropatię immunoglobulinową, toczeń rumieniowaty, śródmiąższowe zapalenie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek i uropatię zaporową.

Nerka do przeszczepu pobierana jest najczęściej od zmarłego pacjenta. Przeszczepienie nerki od dawcy żywego daje dużo lepsze rezultaty niż w wypadku pobrań od osób zmarłych. Jest to spowodowane głównie ogólnym lepszym stanem nerki oraz skróconym czasem sztucznego podtrzymania funkcji narządu poza organizmem człowieka. Nerki przeszczepianej nie umieszcza się w ciele w miejscu gdzie znajdowała się uprzednio „chora” nerka. Zwykle umieszcza się ją nad talerzem biodrowym. Wczesnym objawem podjęcia funkcji przez nerkę jest pojawienie się moczu. Samo przeszczepienie to pierwszy bardzo istotny etap leczenia. Kolejnym etapem jest utrzymanie narządu przy życiu. Organizm biorcy broni się przed „ciałem obcym” jakim jest nerka pobrana od innego człowieka. Aby wyhamować to zjawisko po zabiegu przeszczepienia stosuje się odpowiednie leki mające za zadanie oszukać organizm biorcy tak aby niejako „nie widział” obcej nerki (tzw. leczenie immunosupresyjne).

Chory po udanym przeszczepieniu nerki zostaje uwolniony od konieczności wykonywania dializ w szpitalu (średnio 3x w tygodniu) i może normalnie funkcjonować. Zwykle po 6 miesiącach od operacji biorca może wznowić pracę zawodową i aktywności domowe. Kobiety z przeszczepioną nerką mogą zajść w ciążę i urodzić zdrowe dziecko. Trzeba również pamiętać, że czas przeżycia przeszczepu to od 1 do 12 lat (średnio 5 lat). Młodzi chorzy mogą wymagać kilku takich zabiegów w swoim życiu. Niestety kolejka oczekujących na przeszczepienie nerki w Polsce 3-krotnie przekracza liczbę dokonywanych operacji w roku kalendarzowym. Sytuację tą mogłoby odmienić jedynie zwiększenie ilości dostępnych narządów.

Reasumując należy podkreślić, że to co możemy zrobić dzisiaj, aby ustrzec się przed „wymianą” nerek w przyszłości, to odpowiednio zapobiegać, a następnie leczyć choroby, które mogą doprowadzić do ich schyłkowej niewydolności. Przeprośmy się zatem z naszym lekarzem rodzinnym, internistą oraz diabetologiem.

Komentarzy

  • Obecnie nie ma żadnych komentarzy

Nowy komentarz